Απολογισμός - Ανασχεδιασμός

Blitzkrieg - A Time Of Changes (για να γουστάρουμε οι μεταλλάδες και για να μπείτε στο κλίμα).

Ηγγικεν η ώρα, και καλύτερα τώρα πριν γυρίσει ο μήνας (Σεπτέμβρη δεν αρχίζει το σχολικό έτος;)

Σκοπός του κρίτικαλ έρρορ υπήρξε και είναι (φαντάζομαι) η εκμάθηση των διδακτών στοιχείων στη γραφή. Δε δείχνει κανείς στον δοκιμαζόμενο πώς να γράφει, αλλά του υποδεικνύει λάθη κι εναλλακτικές. Αν θεωρήσουμε ότι όλοι προσφέρουμε ένα τούβλο στον τοίχο της αλήθειας, τότε οι υποκειμενικές απόψεις των προλυτών θα πλησιάζουν εν πολλοίς την αντικειμενικότητα.

Φαντάζομαι ότι σε ένα βαθμό, το κρίτικαλ έρρορ το κατάφερε αυτό, ίσως και όχι.

Ας δούμε ορισμένα παράπονα των δοκιμαζομένων:

1) Δεν υπήρξε εξαρχής κάποια σταθερά. Δηλαδή οι προλύτες να ΥΠΟΧΡΕΟΥΝΤΑΙ να αναφέρονται στη ΔΟΜΗ, το ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ και το ΣΤΥΛ ενός γραπτού, μαζί με τις παραπομπές σε έργα γνωστών συγγραφέων. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα άλλα γραπτά να αναλύονται αποτελεσματικά και άλλα να περνιούνται γρήγορα γρήγορα κι επιδερμικά με γενικές υποδείξεις. Συμφωνώ με την παρατήρηση αυτή.

2) Δεν υπήρχε πάντοτε σαφήνεια στις κρίσεις των προλυτών. Αυτό κατά τη γνώμη μου είχε το γοητευτικό και την πρόκληση ότι έπρεπε ο δοκιμαζόμενος να ακονίζει το μυαλό του ώστε να καταλάβει το ρηθέν του ποιητού, (δοκιμαζόμενος μου είπε ότι ανέτρεξε στη...Wikipedia για να καταλάβει κάποιες παρατηρήσεις), φαντάζομαι όμως ότι για πολλούς ήταν βασανιστικό.

3) Για κάποιος οι κριτικές ήταν αυστηρές, αλλά, όσο κι αν συμμερίζομαι το παράπονο αυτό, αυτή είναι και η ουσία της κριτικής.

4) Το δικό μου παράπονο είναι ότι οι δυο προλύτες συμφωνούσαν υπερβολικά μεταξύ τους. Περίμενα λίγο μαλλιοτράβηγμα για ν΄ανάψουν τα αίματα.

Οσο αφορά τους συντελεστές:

Το κρίτικαλ έρρορ αποτελείτο από ανθρώπους. Πράγμα που θα πει ότι ο καθένας έχει το χρόνο του, τα φεγγάρια του, τον ενθουσιασμό που άλλοτε διαρκεί, άλλοτε σβήνει. Μην ξεχνάμε ότι η κριτική στο έρρορ γινόταν εντελώς αφιλοκερδώς, δηλαδή οι προλύτες κάνανε δουλειά που άλλοι πληρώνουν κερατιάτικα (και το "κερατιάτικα" το εννοώ). Δεν τους υποχρέωνε κάποιο αντάλλαγμα χειροπιαστό, αλλά η ευχαρίστηση ότι προσφέρανε λειτούργημα. Αλλοι φυγανε, άλλοι βαρέθηκαν, άλλοι πέρασαν κρίσεις φυγής. Ομως όλοι πρόσφεραν ψυχή και ικανό μέρος του χρόνου τους και το έρρορ θα υφίσταται, θέλω να πιστεύω, στο ίντερνετ σαν κάτι μοναδικό.

Ο Πετεφρής εξέφρασε την επιθυμία να αποσυρθεί στο προηγούμενο ποστ. Ο κ. Μίχος μάλλον κρατεί καλά. Η Μανταλένα προσέφερε υπερπολύτιμη βοήθεια και είναι από τους τακτικούς και αξιους σχολιαστές, αλλά δεν έχει χρόνο να συνεισφέρει στα διαχειριστικά. Εγώ δεν αισθάνθηκα ποτέ καλά με το ρόλο του μαντρόσκυλου που επωμίστηκα, ενώ ο σκοπός μου για την ίδρυση του κρίτικαλ έρρορ ήταν ανιδιοτελής και ιδιοτελής μαζί: να μαθαίνει ο κόσμος, να μαθαίνω κι εγώ, κι όχι να κάνω P.R., spamming και ανόητες παρεμβάσεις-νουθετήσεις, άσχετα αν κατά τη γνώμη μου αυτά ήταν απαραίτητα για την αρχή ενός project.

Γιατί δεν το διαλάμε λοιπόν το κρίτικαλ έρρορ; Δεν αρκεί κάποιος που θέλει συμβουλή να στέλνει ιδιωτικά στο e-mail ενός "δασκάλου";

Οχι, δεν αρκεί. Γιατί ο σκοπός είναι το δημόσιο, το μοίρασμα και το να μαθαίνει ο ένας από τα λάθη του άλλου.

Το μέλλον, λοιπόν.

Το κρίτικαλ έρρορ γίνεται δημόσια υπόθεση, όπως θα έπρεπε να είναι από την αρχή. Και οι συμμετέχοντες είναι αυτοί που θα του δώσουν πνοή να πάει μέχρι όπου πρέπει να πάει.

Οπως θα παρατηρήσατε, τα ονόματα των προλυτών και των διαχειριστών έχουν σβηστεί. Μόνη admin είμαι εγώ για τον πρακτικό λόγο ότι κάποιος χριστιανός θα πρέπει να ορίζει στο εξής τους συν-administrators. Πράγμα που θα πει ότι κρατάω πλέον και ΜΟΝΟ το ρόλο της θυρωρού (της νύχτας), περιορίζομαι στο να ανεβάζω τα ποστς όμορφα κι απρόσωπα, μέχρι να βρεθεί ενδεχομένως κάποιος άλλος που να θέλει να επωμιστεί το έργο αυτό.

Οσοι λοιπόν κρίνουν ότι έχουν τα κουράγια και την ικανότητα να γίνουν ΠΡΟΛΥΤΕΣ, αποφεύγοντας τους παραπάνω σκοπέλους-παράπονα (καλά, κάνουμε κι ευκολίες) ας στείλουν (ή ξαναστείλουν) αίτηση για να τους κάνω συν-admins. Οπως είχα πει και τον Ιανουάριο, ικανοί, κατά τη γνώμη μου να παίξουν το ρόλο αυτό είναι οι:

ΠΕΤΕΦΡΗΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΙΧΟΣ
ΣΑΚΗΣ ΦΩΛΙΟΣ
UN CERTAIN PLUME
ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΞΕΝΟΣ

Περιμένω στα σχόλια τις δικές σας προτάσεις σε σχέση με τους προλύτες - και για όλα τα άλλα, εννοείται.

Οσο για τους διαχειριστές...ΟΛΟΙ ΜΑΣ θα είμαστε διαχειριστές. Εάν κρίνουμε ότι αξίζει ο σκοπός, θα στέλνουμε υποβολές, θα κάνουμε διαφήμιση του κρίτικαλ, θα προτείνουμε προλύτες, θα συνεισφέρουμε με κάθε τρόπο.

Μετά από περίοδο παραίτησης, ελπίζω και προσδοκώ το κρίτικαλ να αναγεννηθεί σαν τον φοίνικα και να απογειωθεί, γιατί νομίζω πως αυτό του πρέπει. Αν όχι, κι αν το αποφασίσει η κοινή γνώμη, ας αναπαυθεί με αξιοπρέπεια.

Με εκτίμηση.

Καυλωμένος Τράγος - Καλοκαιρινός Καύσων

Στην εξοχή

Σκύλα!
Καταμεσήμερο, καυτό καλοκαίρι, η φύση όλη μπαϊλντισμένη, κι εσύ ξαπλωμένη κάτω απ' την σκιά του πλατανιού.
Η γη διψά για λίγες σταγόνες νερό, κι η σάρκα σου για άνομη ηδονή.
Ξαναμμένη, ακόλαστη, κυλιέσαι πρόστυχα στο χώμα με το ερεθισμένο αρσενικό.
Σάρκα με σάρκα, καύλα με καύλα, ο ιδρώτας της άνομης ηδονής κυλά στο καυτό κορμί σου.
Τα φιλιά σου, η γλώσσα σου, ρουφούν το σερνικό, τα μπούτια σου αχόρταγα τον τραβάνε, τα νύχια σου γδέρνουν την ηλιοκαμμένη πλάτη του.
Τα βογγητά σου χρωματίζουν την συναυλία των τζιτζικιών.
Σαν ξαναμμένη φοράδα. Τα πισινά σου τρίβονται ερεθισμένα στα αγριόχορτα, τα δυνατά σου μπούτια σφίγγουν τον καυλωμένο τράγο, η σάρκα σου συσπάται, τα βογγητά σου τρελαίνουν τα τζιτζίκια.
Σκύλα, φοράδα ξαναμμένη, γυναικάρα και θεά!
Χύνω, χύνω, χύνω!!!

Στην πόλη

Σκύλα!
Σε κοιτάζω με την στενή σου φούστα, όχι πολύ κοντή, μόλις πάνω από το γόνατο, στενή, να δείχνει την γραμμή σου, τα δυνατά μεριά σου, τα χυμώδη κωλομέρια και το στενό σου μαύρο στρινγκ.
Σε κοιτάζω, σέξυ και περήφανη, να πατάς κάτω και να τρέμει η γη.
Η γόβα στιλέτο τρυπά επώδυνα την καυτή πλάκα του πεζοδρομίου.
Τα πόδια και οι γάμπες σου σαν τόξα τεντωμένα, τα δυνατά, χυμώδη σου μεριά, τα καυλωμένα κωλομέρια, σαν να μάχονται να σκίσουν την φούστα, να εκραγούν στην καύλα.
Γυναίκα! Γυναικάρα!

Σε κοιτάζω και καίγομαι, καίγομαι, καυλώνω.
Σέξυ γυναικάρα, σκύλα, κατακαλόκαιρο μες στον καύσωνα, αναμμένη, ιδρωμένη, με την καύλα στο βλέμμα σου, μπαίνεις στο σπίτι, κι εγώ από πίσω σου, στο ασανσέρ.
Μου ρίχνεις ένα βλέμμα πρόστυχο. Θέλω να σε φάω.
Πατώ το STOP χωρίς να πω λέξη, σε αρπάζω και σε στριμώχνω στον τοίχο. Κολλάω πίσω σου και τρίβομαι στα καπούλια σου. Σφίγγω με τα μπράτσα μου δυνατά τα στήθια, τα μπούτια σου, το πράμα σου, και ρουφάω τον ιδρώτα σου, γλύφω και δαγκώνω τον λαιμό σου.
Σου κρατώ το κεφάλι δυνατά απ' τα μαλλιά και σού κολλάω το πρόσωπο στον καθρέφτη, να βλέπεις τους σπασμούς της καύλας σου, τα χνώτα απ' τα βογκητά σου να θολώνουν τον καθρέφτη. Κι ανοίγω τα μεριά σου και σπρώχνω σκληρός, καυτός στα κωλομέρια σου, σε σκίζω και σπρώχνω και χώνω μέσα σου βαθειά το σκληρό, καυτό, τεράστιο καυλί μου, μια καύλα είμαι ολόκληρος, και σε γαμάω άγρια σαν νταβραντισμένος τράγος, βαθειά, μέσα σου χώνομαι βαθειά, και καίγομαι, και λιώνω, με ρουφάει, με λιώνει και με καταπίνει και με καίει η καυτή σου σάρκα και χάνομαι, και γινόμαστε ένα, καιγόμαστε, τρανταζόμαστε απ' τους σπασμούς της καύλας, καύλα ασυγκράτητη, ώσπου να εκραγεί το σύμπαν, να εκραγούν και να χαθούν τα πάντα μες στους γιγάντιους σπασμούς του οργασμού.
Χύνω, χύνω, χύνω!!!


Μίχος: Αποδέχομαι την πρόκληση του καυλοπυρέσοντος αφηγητή που θα έλεγε κι ο Εμπειρίκος... Μέχρι να να χύσω την κρίση μου, ρίξτε μια ματιά στο Μέγα Ανατολικό, πάρτε κι ένα λεξικό, γιατί μάλλον τα ελληνικά σας είναι πασοκικά, χωρίς να σας το καταλογίζω, εννοείται...

Πετεφρής: προσυπογράφω την σύσταση του Μίχου, αλλά, συγγνώμη που δεν αντέχω την υπέρβαση: καυλωμένε τράγε, μήπως είναι καλύτερα να γαμείτε αντί να γράφετε;

Τελική του Μίχου: Στην παγκόσμια βιομηχανία της μαλακίας κείμενα σαν αυτά μας φιλοδωρούν σε κάθε τσοντομάγαζο. Μάλιστα έχω δει και ένα μπλογκ εδώ στο χωριό μας σχετικό. Για να πω την αλήθεια σκέφτηκα κάποτε να γράψω για μια αιμομιξία σε κανένα του τύπου σχέσεις κ.λ.π. για να σπάσω επισκεψιμότητες... Τα κείμενα αυτά είναι τριών κατηγοριών. Τα καλύτερα επιθυμούν να φορτίσουν ερωτικά τη γλώσσα, οπότε τα απολαμβάνουμε για την απελευθερωτική τους ευγλωττία. Εκεί ο Εμπειρίκος. Τα δεύτερα έχουν σκοπό να προσφέρουν έναν αυνανισμό στον γράφοντα... Υπήρξαμε μεγάλοι αυνανιστές και το δοκιμάσαμε. Τα τρίτα έχουν σκοπό να υπήρετήσουν τον αυνανισμό του αναγνώστη. Σ' αυτά ο συγγραφέας καθώς τα διεκπεραιώνει μένει με ένα δυσάρεστο συναίσθημα χασάπικου... Διαλέξτε που ανήκει το δικό σας... Από τη φτωχή μου πείρα πάντως σας εύχομαι τη φαντασίωση του μέγα τράγου, αλλά ποτέ το άγγιγμά της... για να μην καταντήσετε να ξερνάτε τα συκώτια σας πιασμένος από κανένα δέντρο στο πεζοδρόμιο κάποιο ξημέρωμα μετά το τέλος κάποιας παρτούζας... με το συμπάθειο...

Αmbrosiac - Τα σωθικά

Μου τηλεφώνησε η Φαίδρα.

"-- Έλα να με πάρεις. Θα πάμε για φαγητό... θέλω να σου γνωρίσω κάποιον."

Έμενε Ρυ ντε Σαιντ Περ, στο Σαιν Ζερμαιν. Μια βραδιά στην Ελλάδα την σήκωνα να χορέψουμε και μετά καθόταν και με "ανέλυε" με τις φιλενάδες της! Και τότε και τώρα ήταν το κορίτσι με τα μαύρα.


"-- Δεν θα περάσουμε από το ποτάμι, να δούμε τις αποχρώσεις του γκρίζου?", την πείραξα.

Είχα πει σε παρέα ότι τα κτίρια πάνω στο ποτάμι παίρναν το σούρουπο διάφορες αποχρώσεις του γκρίζου -- και γέλασαν και με είπανε φαντασιόπληκτο. Μέχρις ότου κάποιος εδέησε να κοιτάξει -- και τις είδε, τις ευλογημένες τις αποχρώσεις! Φαντασιόπληκτος, παρατήρησα εμβριθώς, πού ξέρετε, ίσως και να είμαι... αλλά οι αποχρώσεις αποχρώσεις.

"-- Όχι, είναι προς τα κει"

"-- Ντινε αν βιλ?"

Βιβλίο που της άρεσε, αλλά πάλι δεν έδωσε συνέχεια.

Ήταν συλλογισμένη, κάτι την έτρωγε. Δυο λόγια μου είπε όλα όλα. Ο Κλεόβουλος ήταν αρχιτέκτων. Μελέτες του για την πόλη προκάλεσαν αίσθηση στους ντόπιους και βραβεύτηκαν.


Φτάσαμε... όμορφο, παλαιό κτίριο. Ο Κλεόβουλος πρόσχαρος άνθρωπος, γαλήνιος, με άνετους και φιλικούς τρόπους. Ήλθε σε λίγο και μια Γαλλίδα, η Μπριζίτ.

Η Φαίδρα κάθε τόσο έπαιρνε τον Κλεόβουλο κατά μέρος και τούλεγε... τούλεγε... με έμφαση κιόλας. Περίεργο... Στράφηκα προς την Μπριζίτ.


"-- Βουζ αιμέ ντονκ Φραϊμπουργκ?"

Αιφνιδιάστηκε!

"Μαι... κομαν φαιτ βου α σαβουάρ??"

Χαμογέλασα και της έδειξα στην εταζέρα μια καρτ-ποστάλ με εικόνα του πανεπιστημίου του Φραϊμπουργκ. Τέτοια αλματάκια φτιάξανε τη φήμη του Γουλιέλμου της Μπασκερβίλ. Χαλάρωσε... μιας και δεν είχα υπερφυσική ικανότητα να διαβάζω μύχιες σκέψεις.


Στο τραπέζι. Όσο τρώγαμε ο Κλεόβουλος γινόταν όλο και πιο ανοιχτός και γελαστός... ενώ το πρόσωπο της Φαίδρας όλο και σκοτείνιαζε. Τι συνέβαινε? Την κοίταζα αλλά απέφευγε το βλέμμα μου, τα μάτια στο πιάτο της.

Όταν τελειώσαμε ο Κλεόβουλος σηκώθηκε και έφερε και ακούμπησε στο τραπέζι με ένα "ντουπ!" μια βαριά πλάκα Βελγική σοκολάτα.

Η Μπριζίτ φάνηκε να δυσφορεί, ενώ το πρόσωπο της Φαίδρας πήρε απόχρωση του γκρίζου.

Ο Κλεόβουλος, πάντα χαμογελαστός, γύρισε προς εμένα.

"-- Θα φάω την μισή, σιγά-σιγά...", μου είπε ήρεμα, "..και σε μια ώρα περίπου θα πέσω λιπόθυμος"


Πέρασαν μερικές στιγμές μέχρι να τον καταλάβω.

Και ξαφνικά ένοιωσα ένα σκίρτημα, ένα σπασμό. Ζήτησα συγγνώμη, σηκώθηκα, έφτασα στο μπάνιο εγκαίρως -- και έκανα εμετό.

Ακατάσχετα. Το ένα κύμα μετά το άλλο... το σώμα μου επαναστατούσε, μια δίνη ζάλης και αυτόνομων σπασμών.



Γύρισα στο τραπέζι. Οι γυναίκες ασάλευτες, σαν υπνωτισμένες. Ο Κλεόβουλος χαμογελούσε ακόμα πιο πλατιά, και τα μάτια του έλαμπαν.


"-- Ευχαριστώ!", έγειρε και μου είπε.

Και πάλι,

"-- Σ'ευχαριστώ για τον εμετό σου."

Ελληνικά που κατάλαβε και η Μπριζίτ.



Ήταν αποκάλυψη, μικρά Επιφάνεια. Αγάπη, μίσος, έχθρα, φιλία, θαυμασμός -- για όλα τα της φιλότητος και του νείκους το λογικό μας κάλλιστα μπορεί νάχει μέσα του υστεροβουλίες, κίνητρα κρυφά... κι όχι πάντα συνειδητά. Ναι, το μυαλό μας μπορεί και να λέει ψέματα. Τα σωθικά μας όμως όχι. Τα σωθικά μας ζούνε μόνον την εγγενή τους αλήθεια.

Ο οργασμός, ανεξέλεγκτοι κλονισμοί σε ηδονικές ριπές, είναι μια τέτοια ριζική αλήθεια. Να όμως που μου δόθηκε και γνώρισα και μιαν άλλη! Συμπόνια, συμ-πάθεια για άνθρωπο, αυθόρμητη και αυτόνομη, από τα έγκατα βαθειά. Που δεν ήξερα ότι είχα μέσα μου.


Για ποιο πράγμα ακριβώς? Για αξία, μόρφωση και καλαισθησία πιασμένες στα δόκανα του σώματος? Για την ήρεμη αποδοχή του αυτής της εξαρτήσεως του? Για την απελπισία και τον σπαραγμό της Φαίδρας, που τον αγαπούσε τρελά?... βουβή κραυγή της η σουαρέ ολόκληρη, "Βοήθεια!"?


Βοήθησα άραγε? Ανακλαστικά, και κατά το λίγο που μπορούσα?



"-- Πάλι έγινα ρεζίλι εξ αιτίας σου", είπα στη Φαίδρα μετά.


Ε, τουλάχιστον κατάφερα να την κάνω για μια στιγμή να χαμογελάσει...


http://ruminate8.blogspot.com/

Πετεφρής: ελπίζω να καταλαβαίνετε πόσο σας προστατεύει η μούγκα μου...

Μίχος: Έβαλα και την τρίτη τελίτσα του Πετεφρή που έλειπε. Όταν το πρωτοδιάβασα πριν καιρό μου ανακάλεσε κάποια διηγήματα του Χεμινγουέη, εκεί που προσπαθεί μέσα από διαλόγους να φτιάξει μια κατάσταση έντασης... Περιέχει απέραντη γοητεία να φτιάξεις έναν χαρακτήρα από ατάκες, μέχρι και ο διαφημιστής για το ιδιόλεκτο του ιντερνέτ το χρησιμοποίησε, αλλά το γαμημένο και να μου επιτραπεί η έκφραση είναι πανδύσκολο... Και το κείμενο που έχουμε εδώ έχει ένα στοιχείο που συσκοτίζει την εκτύλιξή του... αν το μικροσκοπήσουμε θα παρατηρήσουμε ότι πάσχει αφηγηματικά... Αλλάξτε πορεία και κάντε το ίδιο περιστατικό μιαν αφήγηση που δεν θα έχει καμία δευτερεύουσα πρόταση... όλο φράσεις με τελείες. Θα γίνει πιο δυνατό και θα σας δείξει που και πως αν έχετε ακόμα διάθεση να το αναδομήσετε σε διαλόγους...

Υ.Γ. Επιτρέψτε μου να σας ευχαριστήσω και για το παράξενο συναίσθημα μιας εκκρεμότητας που υπήρξε για μένα το κείμενό σας για σχεδόν όλο το καλαοκαίρι.

κολοκύθι - Φιστικοπόλεμος

-Είσαι σήμερα να πάμε για περπάτημα? Και μετά να φάμε φιστίκια και να πετάμε τα τσόφλια κάτω.
-Αφού δε τρως φιστίκια ρε χαζό.
-Τρώω!
-Δε τρως. Δε σε έχω δει ποτέ.
-Ψέματα σου έχω πει. Μου αρέσουν πολύ τα φιστίκια. Τα κρύβω στο μαξιλάρι μου και τα τρώω το βράδυ.
-Και γιατί δε μου το είχες πει τόσο καιρό?
-Να, γιατί ντρεπόμουνα.
-Εμένα?
-Ναι εσένα.
-Μα δεν είναι τόσο κακό.
-Δεν ήξερα πως θα το πάρεις.
-Βασικά το είχα καταλάβει.
-Από πού?
-Ένα πρωί είδα ένα πρασινωπό τσόφλι στο δόντι σου.
-Και γιατί δε μου το είπες?
-Γιατί δεν ήθελα να σε φέρω σε δύσκολη θέση.
-Μόλις με έφερες.
-Συγνώμη.
-Τουλάχιστον τώρα μπορώ να τρώω μπροστά σου.
-Τουλάχιστον τώρα μπορείς να τρως μπροστά μου.
-Έλα! Έλα! πάμε να φάμε.
-Εεεε τι κάνεις εκεί?
-Ψάχνω τις τσέπες σου. Έλα ρε. Δώστα μου!
-Μα δεν έχω μαζί μου σήμερα φιστίκια.

http://evieninja.blogspot.com/

Η άποψη του Μίχου: Πιθανόν η φράση "Λουκά μωρό μου. Ναι Σόλων"να μην σας λέει τίποτα, αλλά στους παλιότερους θυμίζει δυό μεγάλους ηθοποιούς και Κώστα Μουρσελά και πιο πίσω ακόμα κάποιον Βλαδιμίρ και Εστραγκόν που σε μια στάση λεωφορείου περιμένουν κάποιον Γκοντό...Έφερα παράδειγμα δυό από τα πιο γνωστά πρότυπα του είδους και θέλω να κάνω μιαν επισήμανση. Όταν συναντάμε ένα πρωτόλειο που επιχειρεί κάτι πρωτοτυπο για τον γράφοντα, αλλά που εκβάλλει σε κοινούς για για έναν εγγράμματο πολιτιστικά τόπους, η όποια κρίση μετατρέπεται αυτόματα στην συμβουλή να κάνει ο γράφων έναν περίπατο στην αγορά, να αποκτήσει με κάποιο τρόπο είδηση για το τι βρίσκεται στην κοινή μνήμη παρόμοιο μ΄αυτό που επιχειρεί. Και το Εκείνος κι Εκείνος του Μουρσελά και το Περιμένοντας το Γκοντό του Μπέκετ βρίσκονται στα ενημερωμένα βιβλιοπωλεία. Περάστε πρώτα από εκεί...Θα βρείτε δασκάλους που θα σας εμπνεύσουν.

Δυό λόγια από τον Πετεφρή: μη μου το ξανακάνετε αυτό!δεν ξέρω πόσες μέρες πασχίζω να γράψω κάτι ενθαρρυντικό. Ακούετε τον Μίχο. Ακούστε τον εαυτό σας. Ξαναρχίστε να γράφετε. Όταν υπάρχει λόγος.Δεν βλάφτουν τα λάθη και τα προβλήματα, αλλά μπαίνοντας στο έλος "διάλογος", πώς να μη σας φάνε οι βδέλλες;

παπαρούνα - Ενας φάρος στα Εξάρχεια

Εξάρχεια, βράδυ Δευτέρας στις πύλες καλοκαιριού. Με μια βροχή να τρυπά τις λαμαρίνες του αυτοκινήτου. Ο συνοδηγός κοιτούσε έντονα από το παράθυρο τα λερωμένα κίτρινα φώτα του δρόμου και τα μισάνοιχτα παράθυρα σπιτιών, εκεί που μια άλλη ζωή έβραζε. Χτυπούσαν οι σφυγμοί του δυνατά κάθε φορά που έφτανε σε αυτήν την περιοχή της Αθήνας. Καπνισμένα κτίρια, ιστορίες πήχτρα στους Θανάτους, ο Λαπαθιώτης, η Γώγου, γκραφίτι μ' ακατάληπτες λέξεις, αφίσες από πειραματικές παραστάσεις, στάλες αίμα στα πεζοδρόμια, το βίαιο σπρώξιμο της νύχτας. Είχαν όλα μια γλυκιά θλίψη. Δεν ονειροβατούσε. Προσπαθούσε δηλαδή. Ίσως να θελε να ζήσει κάτι παθιασμένο μέσα σ’ αυτά τα τετραγωνικά. Και δεν το κατάφερνε. Οι δρόμοι τον τράβαγαν από τα μαλλιά για αλλού. Αορίστως, μα για αλλού.


Ο οδηγός είχε το βλέμμα μπροστά, στόμα σφιχτό κι ελαφρώς λυπημένο. Αγχωμένος μην και τα μισοκατεστραμμένα λάστιχα του αυτοκινήτου δεν άντεχαν το ορμητικό κύμα που κατέβαζε ο δρόμος. Σα λάβα ο Λυκαβηττός έχυνε νερό προς όλες τις κατευθύνσεις. Η εικόνα του βρεγμένου και νεκρού μ' αγκαλιά το τιμόνι τον τάραζε.

Το αυτοκίνητο είχε μπουκώσει από καπνό και σιωπή. Λίγο να ακυρώνονταν όλοι οι νόμοι της φυσικής και θα είχανε αποκλειστεί μέσα σ’ ένα μπαλόνι που θ’ ανέβαινε και θ’ ανέβαινε. Πάνω απ' το λόφο του Στρέφη, πάνω απ’ το Λυκαβηττό. Ώσπου να συνθλίβονταν. Οι μαύρες σκέψεις τον ταρακούνησαν, θυμήθηκε την ύπαρξη του συνοδηγού, γύρισε και τον κοίταξε την ώρα που εκείνος πατούσε προς τα μέσα τον αναπτήρα του αυτοκινήτου. "Κι άλλο τσιγάρο ρε;", ρώτησε κι ένα παραφουσκωμένο μπαλόνι στρογγυλοκάθησε στο μυαλό του. Ο συνοδηγός δε γύρισε ούτε μια ματιά να ρίξει, στο δικό του το μυαλό κίτρινα φώτα αναβόσβηναν σε αργό τέμπο, σαν φάρος. Ένας φάρος στα Εξάρχεια. "Με πήρε τηλέφωνο μια κοπέλα σήμερα. Με ρώταγε με αγωνία πού είναι η Δανάη, δεν είχα τι να της πω, της είπα πως κάνει λάθος και το μετάνιωσα. Ήθελα να την βοηθήσω. Σου χει τύχει;", "Όχι", απάντησε ξερά ο οδηγός. Η σκέψη του καρφωμένη στα λάστιχα. Σιγά σιγά τα ένιωθε να ξεφλουδίζουν. Κομμάτι κομμάτι έπεφταν στο δρόμο, αφήνανε σημάδια απ’ όπου περνούσανε. Τουλάχιστον άμα πέφτανε με φόρα σε κάποιον τοίχο, δε θ' αργούσαν να τους βρουν. "Ξέρεις, μου λείπει ακόμα. Με το άκουσμα του ονόματος Δανάη στο τηλεφώνημα, αναρωτήθηκα ποιος θα έψαχνε την Καίτη, άμα πάθαινε κάτι. Κι εγώ πότε θα το μάθαινα; Τότε λέω πως ακόμα την αγαπώ και τη νοιάζομαι. Αλλά, μα το Θεό, στη σκέψη και μόνο πως προχώρησε, ξέγραψε τη ζωή μας και πάπαλα, αγριεύω ρε παιδί μου! Ρίχνω κατάρες σαν Κατίνα... Καίτη- Κατερίνα- Κατίνα! Να τος πάλι ο συνειρμός!", το γέλιο του ακούστηκε κούφιο κι απελπισμένο.

Ο οδηγός δεν είχε κάτι να πει, ψιλά συμπόνιας δεν περίσσευαν, οι ατάκες περί εμμονής δεν έπιαναν τόπο,

κι αυτός έψαχνε την Βουλγαροκτόνος.

http://paparouna.blogspot.com/

Η γνώμη του Πετεφρή.Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί με ενοχλούσε το κείμενό σας, ενώ είναι καλογραμμένο και κανονικά δομημένο. Εντέλει το είδα μόλις. Δεν υπάρχει ο έρωτας του συγκεκριμένου, που (προλαβαίνω να σας ειδοποιήσω) είναι η εδραία βάση ακόμη και γιά την πιό φλου ονειροπόληση.Με άλλα΄λόγια, στα Εξάρχεια, να βρέχει καρέκλες, να κατεβάζει ο Λυκαβηττός και ο οδηγός, που σίγουρα δεν τρέχει με παραπάνω από τριάντα σαράντα με δευτέρα,φοβάται μή διαλυθούν τα λάστιχα και στουκάρει σε κανεναν τοίχο.Και πεθάνει. Αυτό μου φαίνεται ως απολύτως απίθανη περίπτωση- εξάλλου το νερό, άλλη λεκτική ακροβασία, μάλλον "μαζεύει" το λάστιχο,ενώ η κάψα και ο καύσωνας το διαλύει. Ο φόβος λοιπόν είναι ξεκρέμαστος και δεν θα ήταν άν συνταξίδευε με έναν επιληπτικό,λέμε τώρα.Κατά τα άλλα, η αρχή, με συμβατική περιγραφή, στέκει μιά χαρά, άν έχετε αποφασίσει να μη ξαφνιάσετε ποτέ κανέναν και έχετε σεβασμό στην κειμενογραφία. Αλλά το τέλος μου φάνηκε πολύ πιό διαλυμένο κι από τα λάστιχα που "κινδύνευαν". Το λεκτικό εύρημα περί Κατίνας ,πράγματι πολύ αδύνατο.Η σχέση οδηγού και συνοδηγού, χωρίς έρεισμα.Θα έλεγα να δοκιμάσετε κάτι διαφορετικό, άν με εμπιστέυεστε, έστω και με πολλούς αστερίσκους. Φουσκώστε την υπόθεση. Κρατήστε όλην την αρματωσιά του κειμένου, ακόμη και τα ρήματα, αλλά αλλάξτε το σενάριο. Γιατί είναι μέσα στο αυτοκίνητο, ο φόβος να κρέμεται πιό άμεσος, από σωληνάκι που σκίστηκε και ξαμολάει βενζίνη ενώ καπνίζουν σαν αράπηδες,η ενατένιση ενός χωρισμόυ και μιάς συνειρμικής συντυχίας που χαλάει την ατμόσφαιρα να γίνει μιά πολύ πιό έντονη μνήμη, έστω και με σέξ, έστω και με αίματα, ή με κάθε μορφής ατιμία.Θα δήτε ότι το κείμενό σας θα ανασάνει, και θα καταλάβετε ότι έχετε τον τρόπο σας στα κείμενα, αρκεί να μη σέβεστε τόσο πολύ την λογοτεχνία των άλλων, με την οποία μάλλον έχετε συμβιβαστεί.

Η άποψη του Μίχου: Ο πυρήνας του κειμένου είναι το τσιγάρο που καπνίζει ο συνοδηγός, που είναι προφανώς χασίς...Πάντα είχα την αίσθηση από φίλους χασικλήδες ότι κατά έναν τρόπο στις αφηγήσεις τους έστηναν ένα σκηνικό προσιδιάζον στην ουσία...και τα Εξάρχεια είναι το κατ' εξοχήν σκηνικό που έχει όλα τα στοιχεία αναγνωρισιμότητας σχετικά με την ουσία. Είναι χώρος νταλαβεριού, συλλήψεων, κέντρων αποτοξίνωσης, και κυρίως ένας χώρος κατανάλωσης της παραβατικότητας...Υπάρχουν σημεία τυφλά στη διήγηση αδιευκρίνιστες παρουσίες...δεν αποκλείεται το περιστατικό να είναι αληθινό γι αυτό έχει τόσα κενά σαν αφήγημα... Με τον τρόπο που το βλέπω και γύρω από το φανάρι που αναβοσβήνει αναπτύσσεται ελικοειδώς το όλο σκηνικό σαν ένα στιγμιότυπο όπου και η φύση και το αστικό τοπίο κάπως συμπάσχει με τους εποχουμένους...Και ο τίτλος ακόμα θέλει να μας προσανατολίσει ο φάρος θα μπορούσε σίγουρα να είναι και η καύτρα του τσιγάρου και η επίκληση των γυναικείων προσώπων έτσι θολή και χωρίς διευκρινήσεις, μάλλον θέλει να υπαινιχθεί αιτίες μακρινές για τον "κακό δρόμο" που φαίνεται να έχουν πάρει οι αφηγητές...Η αποστροφή του φινάλε είναι ένα είδος επαναφοράς στην πραγματικότητα μετά από την φάση της μυθοποίησης, της σκηνοθεσίας της αναγκαίας για την απόλαυση του τσιγάρου...
Με λίγη καλύτερη οργάνωση του υλικού και με λιγότερη γραφικότητα του χώρου η ιστοριούλα θα μπορούσε να αξιοποιηθεί καλύτερα... Όχι πως είναι κάτι σπάνιο ο συνοδηγός να καπνίζει χασίς σε ένα αυτοκίνητο στα Εξάρχεια, αλλά το λογοτεχνικό αντίστοιχο που θα μνημειώσει το γεγονός βρίσκεται ακόμα στο Ον δε Ρόουντ του Κέρουακ.

DeuceD- Donor Organ

http://deuced.wordpress.com

Η γνώμη του Πετεφρή. Τι είναι το ποδόσφαιρό, deuced; παιγνίδι; όχι. Είναι ένα παιχνίδι που παίζεται χωρίς να χρησιμοποιείς τα χέρια,εκτός από τον τερματοφύλακα και τα αράουτ.Από αυτήν την "έλλειψη",δημιουργούνται οι φάσεις και το ενδιαφέρον.Γιά την ακρίβεια, τα χέρια χρειάζονται ,και μάλιστα πάρα πολύ (γι΄αυτό και δεν έχουν προκόψει στην μπάλα άνθρωποι χωρίς ένα ή και δύο χέρια) γιά να ισορροπείς καθώς παίζεις, κάτι σαν την ουρά του πουλιού. Τι είναι λοιπόν ποίηση; ένα παιχνίδι που παίζεται με λέξεις.Όταν προσθέτεις στο παιχνίδι κινούμενη εικόνα και μουσική, ακόμη και με τον δικό σας τρόπο, παράγεις είτε ένα poetry clip, την φαντασίωση κάθε γενιάς μετά το 80,όταν τα video clips άλλαξαν την πρόσληψη της μουσικής, είτε εξελίσσεις μιά πολύ παλιά αρρώστεια της πιάτσας: την παρουσία της ποίησης υπο την κάλυψη ενός "αρμόζοντος"¨μουσικού οργάνου.Πιάνο και άρπα γιά τους πολυτελέστερους, κιθάρα και ημίφως(κι αυτό μουσική είναι..) γιά τους υπόλοιπους.Δεν είναι τυχαίο ότι σε πολλές δημόσιες απαγγελίες, η συνοδεία μουσικής θεωρείται σημαντικό υπόβαθρο της "ποιητικής ατμόσφαιρας".Κολοκύθια με την ρίγανη, βεβαίως, αλλά κανένας δεν τα έβαλε με το εμπόριο των αισθημάτων και επέζησε γιά να μας πεί τι τράβηξε.Στην περίπτωσή σας, ένα είδος φούγκας που ενίοτε ξέφευγε από τα μαθηματικά της προς έναν στοχαστικό καρσιλαμά,χρησιμοποιήθηκε ως οδηγός γιά την ανάρτηση ενός μάλλον βαρετού ποιήματος.Υπέστην το μαρτύριο να δώ το ταινιάκι καμιά δεκαριά φορές, ώστε να καταλάβω τι γράψατε εντέλει.Αλλά στο σύνολο, δεν μου έμεινε καμία γκρίνια. Επειδή, ίσως άθελά σας, καταφέρατε κάτι εκπληκτικό: οι στίχοι , παρουσιάστηκαν ως εικόνες, επομένως η θέση τους μέσα στο έργο σας, μέσα στο φώς από το βίντεό σας, μέσα στο μουσικό υπόβαθρο, δεν ήταν κυρίαρχη.Ηταν ακριβώς αυτή που χρειαζόταν ώστε να δικαιωθεί αυτό το αμάλγαμα από διαφορετικές disciplinae.Τελικά, βρίσκεστε πάνω στον δρόμο που χάραξαν πολλοί καλλιτέχνες από την εποχή των προρραφαηλιτών.Αν θέλετε τη γνώμη μου γιά το ποίημα, ήταν ορθώς ανάπηρο, επειδή χωνεύτηκε σε ένα σύμπλεγμα, σε έναν γάμο.Αλλά σαν κουμπάρα, όχι σαν νύφη.

Η άποψη του Μίχου: Δεν με εξέπληξε γιατί έχω συνείδηση εδώ και καιρό πως η διαφήμιση είναι ο εφιάλτης από τον οποίο η ποίηση πρέπει να ξυπνήσει...Ξέρω ακόμα πως ο Αγγελόπουλος είναι ένα είδος Σεφέρη του ελληνικού κινηματόγραφου...Και έχω μελετήσει αρκετά τη σχέση την Ταρκόφσκι πατρός και γιου...Αν μας φέρνατε το σενάριο θα είχαμε μια πιο άμεση προσέγγιση του εγχειρήματος...Έχετε δει το "η δε πόλις ελάλησεν" του Σμαραγδή; Αν όχι θα ήταν ευχής έργον να δοκιμάσετε να βρείτε σε κανένα βίντεο τα επεισόδια. Ακόμη και κάποιες παλιές εκπομπές, μάλλον θα τις ανακαλύψει το κανάλι της Βουλής για δέκα αριστουργήματα του εικοστού αιώνα...Θέλω να πω με όλα αυτά ότι λιμνάζουν κάποιες απόπειρες στη μνήμη μου αυτού που λέμε ποιητική οπτικοποίηση... Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι τα εργαλεία υπάρχουν και οι απόπειρες υπάρχουν. Ίσως και όλα αυτά να είναι ψελλίσματα ενός άγνωστου για την ώρα τρόπου να περάσει η ποίηση, καλύτερα η διάδοση της ποίησης σε οπτικοακουστικούς δρόμους... Θα είναι όμως τίποτα παραπάνω από το διαφημιστικό σποτάκι για τον εορτασμό του Νίκου Εγγονόπουλου; Είχα την εμπειρία να ξενυχτήσω κάποτε βλέποντας την προβολή διαφημίσεων, ωστόσο ξέρουμε πια ότι μετά το επτάλεπτο ότι μεταδίδεται είναι θόρυβος...

Θέλοντας να δείξω την δυναμική παρουσία του αναγνώστη παραθέτω εδώ το κείμενο όπως το ανασυνέθεσα από τις εικόνες του. Μια αφηγηματική γραφή που ο δυναμισμός της βρίσκεται στην προσποίηση της πληκτρολόγησης, ελλειμματική τόσο που να χωράει τις εικόνες... Τι μπορεί να είναι στο μέλλον τέχνη κάτω από τις δυνατότητες μιας τέτοιας διάδρασης; Τα πράγματα γίνονται ξαφνικά πιο σύνθετα από όσο υπολογίσαμε... Ως πάουερ γιούσερ θέλω γνώσεις ηχοληψίας, κινηματογράφου, περιέργεια και ένα αλφάβητο σε αυτή τη ρευστότητα για να δω τι μπορεί να γίνει ένα υπερκειμενικό ποίημα. Θα το προλάβω άραγε;...Αγγίζω τα πενήντα...είδα πιθανόν τη Χανναάν, δεν θα πατήσω το πόδι μου...εσείς να δούμε τώρα...

Έξω από αυτόν τον εν πολλοίς περιφερειακό συνειρμό δεν έχω άλλο...

Υ.Γ. Περιττό να πω ότι θα μπορούσα να έχω τον ήχο σαν ανεξάρτητη υπόκρουση...

matmat - Νεκρή μάσκα

Με γέννησαν νεκρό και με ραμμένο στόμα
Βάλαν μια μάσκα στο λευκό μου πρόσωπο
Σμίλεψαν κι ένα χαμόγελο λοξό
Να κρύβει το δάκρυ των γυάλινων ματιών μου
Οι στάχτες σκορπίζουν στα μαλλιά μου
Η ψυχή φλεγόμενη λάβα ανίκανη να βρει διαφυγή
Και η μάσκα !
Η μάσκα του γελαστού μου προσώπου αιμορραγεί
Όταν με έχτισαν στο ανήλιαγο κελί μου
Καρφώσαν αλυσίδες στα χέρια και τα πόδια
Μην τύχει και βγουν τα απαίσια φτερά μου
Τρομακτικό το σάρκινο μου σκεύος είπαν
Με μια καμπούρα σαν δεύτερο κεφάλι
Όμως δεν σκέφτηκαν !
Πως από εκεί θα έβγαινα μια μέρα
Ελεύθερος και με φτερά αντί για χέρια
Με δίχως μάσκα ατσάλινη να πνίγει την λαλιά μου
Με ένα ράμφος κίτρινο σκληρό
τις σάρκες μου να τρώγω ουρλιάζοντας
κι οι σκοτεινές σκιές που θρέφονταν με αίμα
κρυμμένες στις ρωγμές του υγρού μου τάφου
από τα νύχια μου θέλουν να βγουν .

http://perihghths.blogspot.com/


Η άποψη του Μίχου: Έχω δει και καλύτερα του Ματθαίου στα φόρα που συμμετέχει. Εδώ έχουμε την άψητη εμφάνιση μιας ανάγκης για έκφραση... Αυτό που λείπει είναι το με καιρό και με κόπο στο νόημα της τέχνης... Το αποτέλεσμα δείχνει μια πρόθεση να καταγραφούν ισχυρές εικόνες που πιέζουν, αλλά δεν είναι σαφές προς τα που κατευθύνονται και δεν φαίνεται να έχει γίνει ένας έλεγχος για τις αντιφάσεις και τις διαπλοκές που μπορεί να εμφανίζονται... Δυο στροφές που θα μπορούσαν κάθε μια να είναι αρχή διαφορετικού ποιήματος σωφιλιάζονται για να ακολουθήσει ένα συμπέρασμα που αναιρείται σχεδόν...Υπάρχει μια πίεση για να καταγραφούν ισχυρά συναισθήματα, ένα ξεχείλισμα, αλλά θα μπορούσε να εκληφθεί μάλλον σαν άτακτη καταγραφή, ένα προσχέδιο που πιθανόν αργότερα να πάρει μια μορφή πιο σταθεροποιημένη...Προσωπικά μου θύμισε εποχές όπου με κυριαρχούσε αυτό το ανάβλυσμα εικόνων και στίχων, από τους οποίους ένιωθα πως έπρεπε να απαλλαγώ. Τους έβαζα στην άκρη και τους κοιτούσα μετά από καιρό. Άλλοτε επιδέχονταν κάποια επεξεργασία, άλλοτε τους έτρωγε το σκοτάδι...Από μία άποψη είναι το καθαρότερο σχεδίασμα ποιήματος που έχει εμφανιστεί εδώ. Μια ροή λόγου σε μια στοιχειώδη διάταξη, άνιση, χωρίς σαφή κατεύθυνση με ανοιχτές πολλές διεξόδους. Προσωπικά θα προκαλούσα όποιον θα ήθελε να δοκιμάσει με τα στοιχεία που μας δίνει εδώ ο Ματθαίος, ακόμα και ο ίδιος μπορεί στα σχόλια να προσπαθήσει να διευκρινίσει ποιά θα ήταν μια τελική μορφή αυτού του ποιήματος...

H άποψη του Πετεφρή:ντρέπομαι που το γράφω, αλλά δεν κατάφερα να διαβάσω το ποίημά σας. Με πυροβόλησαν ακυριολεξίες και εννιά ολόκληρα "μου". Εννιά! και τα επίθετα, τα περισσότερα, άκαιρα και αυτονόητα.Οι σκιές είναι σκοτεινές, ο τάφος υγρός,το κελί ανήλιαγο,το ράμφος κίτρινο και σκληρό και πάει λέγοντας.Η λέξη "σάρκινο". Αν δεν υπήρχε ο στίχος "με δίχως μάσκα ατσάλινη να πνίγει τη λαλιά μου", ο οποίος αποκαλύπτει πηγαία αισθήματα, άηχα προς το παρόν, θα σας έλεγα να ασχοληθείτε κυρίως με την πεζογραφία, και μάλιστα την κριτική.
Θεωρείτε ίσως, μαζί με αρκετούς χειροπράκτες της γραφής, ότι η εξομολόγηση με πειραματόζωο τον εαυτό μας, είναι ήδη μία τολμηρή πράξη, στην οποία και θα έπρεπε να στρέφουμε το ενδιαφέρον μας, αλλά δεν είναι έτσι.Δεν έχω κανένα πρόβλημα με την επανάληψη μιάς λέξης- είναι ένα είδος που έδωσε διαμάντια.Αλλά εδώ φαίνεται ότι προσέξατε την ροή της μεταφορικής σας ιστορίας, νομίζοντας ότι την παρουσιάζετε ως παραβολή,πλήν σας ξέφευγαν κάθε τόσο μεγάλα κομμάτια έκφρασης χωρίς επεξεργασία. Ίσως βιαστήκατε να πιστέψετε ότι οι κουβέντες οι στιβαγμένες μέσα μας, αξίζουν πολλά, πέρα από μορφοκρατίες και τα συναφή- αλλά καθώς οι έννοιες που υπάρχουν είναι σαφώς λιγότερες από τις λέξεις που υπάρχουν γι΄αυτές, μιά τεχνική επάρκεια είναι απαραίτητη.
Ενα personal poem, γίνεται personal μόνον άν δεν το δηλώνει εξαρχής.Το ίδιο ποίημα μπορεί να ήταν απείρως καλύτερο χωρίς κανένα "μου" (εύκολο είναι, άν το δοκιμάσετε) αλλά και ο τίτλος σας ακόμη ("νεκρή μάσκα") δείχνει ότι στο βάθος αδιαφορείτε καταστατικά γιά τον τρόπο που εκφράζεστε. Οχι, αγαπητέ μου: οι λέξεις δεν είναι τουβλάκια lego. Βεβαίως και είναι puzzle. Επειδή έχετε σαφώς ελπίδες και φαίνεστε αμυντικό άτομο, δοκιμάστε να γράψετε γιά την μάσκα ενός άλλου.